2فروردین 1387 ساعت  7.24 شب بخشی از نوشته :

   ای مهربانترین راز !!

            رازه من ِ تویی و راز من! ، تو !

    راز تو منم و رازه من، تویی (تو شدن)

                          من به تو میرسم و تو به من !

                         رسیدنت آغاز زایش است !

                         و پروراندنت آهستگی حس نیایش!

                                                 آغاز نیایش ، از آغازهای تو بود...

                       و پرواز پرنده ، در کنار نگاه تو ...

                    کبوتران سخن نشستند و بالها روییدن گرفتند..

                             برای رویش بالهایم اندکی مرهم نیاز داشتم :

                            و اندکی مرهم نیازمند دانسته هایم شد..

             هم زخم وو هم مرهم با هم مرا بوسیدند:

                                         و هم تو مرا از نو رویاندی!

                   پرهایم امّا جایشان درد میکرد ..

                      منیکه هرگز پروازهایم را بخاطر نسپرده بودم

                        اکنون در هوس پرواز بال زنان

                   شرمندگی یک داشتن را تجربه میکردم

                     نبوغ کاشتن را تجزیه و ظهور نداشتن را باور!