پژمردن  یه شاخه گل 

                        نشانی از ..

                   غفلت ماست  : نتیجۀ خاموشیه من وو توو ..آدمکاست

بهار ۸۸

مشتی پروانه را در دستهایم باقی گذاشتی ، تو را دیدم وقتی .. گلها گلها میکاشتی ...

 پنجشنبه 16 اسفند  86 و۳.۲دقیقه

 ۸.۳۲ شب شنبه ۵اردیبهشت ماه ۱۳۸۸

واما چیزهاییست چیزهای زیادی برای گفتن یا نوشتن و اما جاذبه هایی وجود دارد بین رفتن یا نرفتن : تو رفتن را بپذیر اما فراموش نکن جاذبه ها نباید تو را از توجه به سلامتی و بازیابی درونیت بازدارند : اما فراموش نکن مردم قدرتمند قدرتشان در بهبودی شرایط زندگی خودشان و سایرین است به اهداف آنقدر فکر نکن که مانعی برای حرکتهای سالم تو باشند و به روحت بیندیش و آن را غرقه در غل وو زنجیر نامعلوم نکن ، حل مسئله ها چندان پیچیده نیست هیچگاه از کاه کوه نساز و مسئله ها را خیلی بزرگ نپندار جاذبه های روحی بزرگان را طلب کن و پس از آنکه تو را دریافتند و زندگیت تغییر یافت خدا را و مهربانیرا فراموش نکن ، مهربانان را در زیر بالهایت جای ده و بدیها را دور بریز ، چه سرکوبی بالاتر از سرکوب نفس نیکوست پس خصایل نیکویت را پرورش ده و دشمن پیشرفت خویش نباش ، همیشه بیندیش آمده ای تا گره هایی از علوم ناشناخته و سحرانگیز را دریابی و چه بسا قدرت انجام اعمال بزرگ و مناسب بیابی پس همیشه تحقیقات خوب و مفید را تمرین کن ،مهربان باقی بمان از پذیرفتن نفس مهربانی غافل نشو زیرا آنانکه بدکردارند بددهن و زشت سرشت شده اند ، مردمان چرب زبان تو را فریب ندهند فریب واقعی در بزرگنمایی روحی تو نهفته است و آنان به این شرط بسویت میآیند که تو را در چشمان خودت بزرگ و عجیب جلوه دهند ! تا بتوانند اهداف نادرست را از تو بخواهند و مسیر تو را از جهت صحیح منحرف و بازدارند ،تا بتوانند چشمان زیبایت را از تو بدزدند و به مناطق نامعلوم و خطرناک سوق دهند  چشمان مردم تنها ظاهر را می بیند پس از آزارهایشان نهراس و در غم نادانان دلتنگی نکن ، بیندیش تا گرداب تلخ حقیقت برایت تبدیل به رودخانه ای مواج از دانستنیهای بی نظیر گردد و سعی کن تا تجربه هایت تو را بی پروا و خوشحال سازد و ضربه های دریافت شده از سوی حقیقت برایت تلخ ننماید ! پس از آن بدان به بزرگی حاصل از تفکر صحیح و سالم و دیدن بدیها و ناراستیها و دروغها در اوج دانایی و تواضع رسیده ای و بدان طاقت در برابر ناملایمات آن چیزی نیست که برای هر بشری حاصل آید با شکست دادن تهاجم به سرشتی منفعل اما قوی دست خواهی یافت این سرشت همراه پیشرفت روز افزون بیشتر طالب دیدن خفت و خواری نادانان است بدین معنی که میبیند اما نمی هراسد میشنود اما نمی شکند زیرا خدایش آنچنان در قلب او و دلش جای گرفته است که او هر مهر ناروایی را بجز خالق توانا رد خواهد کرد چه رسد به بی مهری ، اما مهربانست با مهربانان و خوش خواهان نه سرکشان جانی نادان ، پس از دریافتن مهربانیست در اوج نامهربانیها که تو ساییده میشوی بیهوش میشوی و حضور خود به مفهوم واقعی را حس خواهی کرد این حضور حضور شایستگان است و این دل مرهم بایستگان ..واینها همان مفهومهای مهربانی و بخشش است که به تو هجوم آورده است و مانند آوار آنقدر فرو می ریزد تا از دلش برویی و برخیزی و تکرار شوی ...تو او را می بینی بخود میایی از دیدن اینهمه رنگ و تکرار میشود برایت جاذبه های قشنگ . زیبا میشوی کامل میشوی و آغاز میکنی دوباره زیستن نیکو را پس از ناتوانیهای پیشین...وحقیقت امروز آغاز و زاده می شود نه حقیقتی تلخ است بلکه بور شده است و گونه های جهل را نمی پذیرد ، این نگاه با جهان پیرامونش یک پیوند ناگسستنی دارد او یک جهان آگاهی شده است و ناله از جهل نیز ندارد بلکه پنداشتش ساختن دنیایی نو و زیبا برای همگان است این دنیا را با بهترین دوستانش قسمت کرده است و به زودی اتفاقات بزرگ در پیشند ..  و اما نه بزرگتر از انسانیت ، پس از یافتن این مرحله انسانیت نورانی زاده میشود و باز مینگرد بر قرون و اعصار پیشین  اتفاقی نمیماند که در نظر ش نیاید و  از آن بی آگاهی و سرسری بگذرد ، و حالاست که کشف و شهود اتفاق می افتد و تاریخ را میسازد ..او خود را کاملآ در این مرحله می شناسد و زندگی کنونیش را می پذیرد و نگاه تاریخیش به او فنون برخوردهای خاص با نکات مختلف پیرامونش را می آموزاند ،و این مرحله پس از خودسازی پیشین تکامل می یابد .چه بسا دریابد در تمام این سالها هیچ نمی دانسته و این سرشت تاریخ است و مقدمۀ  سرمایه..

      مشنو از نی ...

                               نی نوای بینواست ...

       بشنو از دل  :

                              دل سرای (حریم) کبریاست!!

       نی چو سوزد :

                              تل ّ خاکستر شود !!!

       دل چو سوزد ..

                              محفل دلبر شود!!

سال ۸۳ -۸۲

این شعره دوست کوچکتر و برادر مهربانم علیرضاست :از من خواست تا آن را ادامه دهم :

 نماز، صد دانه تسبیح

دونه به دونه : با نظم وو ترتیب

توو دستمونه : هر دونه ایه  هست

سجود وو فکری به زیره لبها

سرود ذکری  ...

و این پاسخ ذهن من و سئوالاتیست که جواب اوست :

۷ دقیقه به ۳ بعد از ظهر : ۳۱ مرداد ۱۳۸۸

سجود وو فکری به زیره لبها                  سرود ذکری  توو دل شبها 

ذکرم برای شفای بیمار                       قلبم نثار هر روح سرشار

دستام توو دست ، گهوارۀ عشق          قلبم تپید از آوارۀ عشق

روح طلایی از آن خورشید                    جسمم نثار آثار توحید

برگرد از هر فکر سیاهی                     اکنون بگو از زیبای راهی

در معبد عشق ،عشق کهنسال           یک روح دیدم ، سرشاره سرشار

میگشت اکنون در گرد معبد                 میرفت او شاد در صحن مرقد

پیری رسید وو دستش کشید وو          پایش برید از هر فکر بی قد

قدی کشید وو از غم برید وو                دستش کشید وو پرسید از سد

پیر کهنسال : از عشق کم سال         پرسید جانم جانان معبد

غربت نگیر از افعال واهی                  آنرا پذیر وو قلبت بگیر وو برخیز.. شاهی

افعال مردم ،( اذکار) هرکار کژدم         راهیست ..طی کن در پای مرقد

معید که دیدی : رمزش شنیدی          گم کن غمت را در جای (جان)معبد

روحیست آنجا : زیبا نشسته             دستت گرفته پایت نشسته

میرقصد از عشق                             میکوبد از عشق همتای معبد 

میرقصد از عشق                             میکوبد از عشق همتای معبد  ..

10.10دقیقه پنجشنبه 14 مرداد 88

رفتم و در تنهایی ..نشستم  : پرسیدی سکوت چیست؟

و پرشدم از بی مهریهای پرواز و نشستم... پرسیدی نبود چیست؟

داغ دلها را باز گفتم ..باز پرسیدی سکوت چیست؟

برایت ترانه نوشتم باز شنیدم گفتی معبود کیست؟

کوری دد وو دیو و چهرهای پلید از آن من نبود :من غزل عشق میسرایم

و با قلمم پرواز را آرزو میکنم.....

 پس جستجو کن تا دریابی در قلم چه حکمتی نهفته است؟!

2فروردین 1387 ساعت  7.24 شب بخشی از نوشته :

   ای مهربانترین راز !!

            رازه من ِ تویی و راز من! ، تو !

    راز تو منم و رازه من، تویی (تو شدن)

                          من به تو میرسم و تو به من !

                         رسیدنت آغاز زایش است !

                         و پروراندنت آهستگی حس نیایش!

                                                 آغاز نیایش ، از آغازهای تو بود...

                       و پرواز پرنده ، در کنار نگاه تو ...

                    کبوتران سخن نشستند و بالها روییدن گرفتند..

                             برای رویش بالهایم اندکی مرهم نیاز داشتم :

                            و اندکی مرهم نیازمند دانسته هایم شد..

             هم زخم وو هم مرهم با هم مرا بوسیدند:

                                         و هم تو مرا از نو رویاندی!

                   پرهایم امّا جایشان درد میکرد ..

                      منیکه هرگز پروازهایم را بخاطر نسپرده بودم

                        اکنون در هوس پرواز بال زنان

                   شرمندگی یک داشتن را تجربه میکردم

                     نبوغ کاشتن را تجزیه و ظهور نداشتن را باور!

زندگیهای بدی می بینم

                       با تو دربارۀ آن غمگینم !!

۱۳۸۸ : مرداد : امروز بعد از ظهر ۲.۳۸ بخشی از شعر..

گرد جهان گردیده ام :

                   خوبان عالم دیده ام ...

                             لطف همه سنجیده ام  امّا

                                       تو چیز دیگری هستی !!..

سال ۱۳۸۳

دلهای خالیشان را می بینم و اصراری بر پرکردن پیاله ها نمی یابم !

با درد و شادی باید درخشید : پس تویی شادی هرروز من ..

ساعت 9.40 دقیقۀ شب جمعه

شهید وو زنده در عالم کیانند؟             که مشتاقان نشانهاشان بدانند

اگر آنها که میدانیم هستند                بگویید از صفتهاشان که رستند

بگویید از نفسهاییکه عاشق               به دنیا زد که دریابد حقایق

بگویید از شکستن چیست این نام      بگویید از گسستن چیست این کام

زافسونهای آن عالم بگویید               ز جادوهای بی آلت بگویید

مرا باید که تا آنسوی بودن                نفسهایی زدن دربی گشودن

مرا باید که تا بالا شکستن        حدیث خندۀ زیبا ببستن

به عالمهای بی علت رسیدن     به فکرتهای بی حسرت تنیدن

سال ۸۳ بخشی از شعر

  1.10 شب 7 مرداد 1388

این طلوع بی حفاظ ، قلبم را گرفته است :سراسر قلبم لبالب است :

 لبریز از دانسته های تو ، لبریز از دانسته های نور :

دانای اشتیاق و باور در میان محاق  ...!!

وقتی خورشید می گیرد ، وقتی ماه می خوابد و سیاه می شود :

 هزاران هزار نور در انگشتهایم تو جای میدهی و من سراسر نوازشم از اشتیاق تو !

 از آرزوی بیکران از رسم ناب تو ، تک تک فرزندانت را دوست میدارم در میان خاک تو ،

 خاک تو اینجا ، آنجا همه جا : هر جای دنیا که باشد خاک منست و

پنجه هایم همچون جوانه های شاداب ! فرزندانت را آبیاری خواهد کرد !

 انسان روءیاهایی دارد که به خورشید برسد :

 امّا من دیگر خورشید وو ماه نمیجویم !

من راه تو را می جویم و نام تو را گسترش خواهم داد ...

تا درازنای جهان : نه کهنگی و نه دلآزردگی ، شور وو شعف را باور خواهم ساخت 

و در تکاپوی هیچ برازندگی را جایگزین خواهم کرد مگر من ملوان شاعر تو نیستم ؟..

10 مرداد 1388شنبه  شب ساعت9.35

فریاد نزدم خشمگین ، بیراهه ها را طی نکردم :

این لمس تو بود که به من قدرت می داد :و فکر به تو در من فریاد میزد !

به دریا وو قلم گفتم  دل دلبر جدا کردم

همچون قطعات موسیقی همچون زیر ووبم احساسهای تلخ سرگرمی بسیار است تا تو را از دیوانگیهای اندوه بازدارد

تا به حال خدا را ندیده ام : امّا میدانم خداوند ورای تصوراتیست که بشر میکند..

خدایا از تو صلح برای تمامی جهان خواستارم : خدایا آزادی وآبادانی علم راستین و اندیشۀ پُر مهرت آرزوی ماست ..بیندیش جان من :

 آنچه در دستهای توست :

توان خداوندست ..

آن را بی قیمت رها نکن ...

دانش صحیح نوع سلوک درست با مردم است چه خوب ، چه بد واسرار آن را هر بیخردی نخواهد آموخت!

محدودۀ درک تو ، اندیشه های توست و در ادامه عمل تو نشاندهندۀ درونیاتت : پس انسان بودنت را فراموش نکن !.

من نور را می بینم

که در کنجی خلوت با خویشتن آرمیده است :

نه صداییست ، نه بودی ، نه نجوایی ، نه غروبی ، نه طلوعی !

همه چیز هست وو هیچ چیز نیست:

آیا تو میتوانی ثانیه ها را بشماری؟

میخواهم به آخر برسند و من پربکشم :

پروازی تا ابدیت خاموشی ..

آرامش ، خلسه ، معلق بودن در فضا ... میتوانی بفهمی؟

در اعماق سکوتها ، در اعماق رنجها ، فقط یک چیز را دیدم تأمل !

و تدبّر تنها معنیی بود که تو آموختی ..

واژه واژه هایت را معنی کن!

که بیروی تو  و  بی نور تو مرده ام !

و مردن ذلّت بار بر من حرام است ..