این شعره دوست کوچکتر و برادر مهربانم علیرضاست :از من خواست تا آن را ادامه دهم :

 نماز، صد دانه تسبیح

دونه به دونه : با نظم وو ترتیب

توو دستمونه : هر دونه ایه  هست

سجود وو فکری به زیره لبها

سرود ذکری  ...

و این پاسخ ذهن من و سئوالاتیست که جواب اوست :

۷ دقیقه به ۳ بعد از ظهر : ۳۱ مرداد ۱۳۸۸

سجود وو فکری به زیره لبها                  سرود ذکری  توو دل شبها 

ذکرم برای شفای بیمار                       قلبم نثار هر روح سرشار

دستام توو دست ، گهوارۀ عشق          قلبم تپید از آوارۀ عشق

روح طلایی از آن خورشید                    جسمم نثار آثار توحید

برگرد از هر فکر سیاهی                     اکنون بگو از زیبای راهی

در معبد عشق ،عشق کهنسال           یک روح دیدم ، سرشاره سرشار

میگشت اکنون در گرد معبد                 میرفت او شاد در صحن مرقد

پیری رسید وو دستش کشید وو          پایش برید از هر فکر بی قد

قدی کشید وو از غم برید وو                دستش کشید وو پرسید از سد

پیر کهنسال : از عشق کم سال         پرسید جانم جانان معبد

غربت نگیر از افعال واهی                  آنرا پذیر وو قلبت بگیر وو برخیز.. شاهی

افعال مردم ،( اذکار) هرکار کژدم         راهیست ..طی کن در پای مرقد

معید که دیدی : رمزش شنیدی          گم کن غمت را در جای (جان)معبد

روحیست آنجا : زیبا نشسته             دستت گرفته پایت نشسته

میرقصد از عشق                             میکوبد از عشق همتای معبد 

میرقصد از عشق                             میکوبد از عشق همتای معبد  ..

10.10دقیقه پنجشنبه 14 مرداد 88

رفتم و در تنهایی ..نشستم  : پرسیدی سکوت چیست؟

و پرشدم از بی مهریهای پرواز و نشستم... پرسیدی نبود چیست؟

داغ دلها را باز گفتم ..باز پرسیدی سکوت چیست؟

برایت ترانه نوشتم باز شنیدم گفتی معبود کیست؟

کوری دد وو دیو و چهرهای پلید از آن من نبود :من غزل عشق میسرایم

و با قلمم پرواز را آرزو میکنم.....

 پس جستجو کن تا دریابی در قلم چه حکمتی نهفته است؟!

2فروردین 1387 ساعت  7.24 شب بخشی از نوشته :

   ای مهربانترین راز !!

            رازه من ِ تویی و راز من! ، تو !

    راز تو منم و رازه من، تویی (تو شدن)

                          من به تو میرسم و تو به من !

                         رسیدنت آغاز زایش است !

                         و پروراندنت آهستگی حس نیایش!

                                                 آغاز نیایش ، از آغازهای تو بود...

                       و پرواز پرنده ، در کنار نگاه تو ...

                    کبوتران سخن نشستند و بالها روییدن گرفتند..

                             برای رویش بالهایم اندکی مرهم نیاز داشتم :

                            و اندکی مرهم نیازمند دانسته هایم شد..

             هم زخم وو هم مرهم با هم مرا بوسیدند:

                                         و هم تو مرا از نو رویاندی!

                   پرهایم امّا جایشان درد میکرد ..

                      منیکه هرگز پروازهایم را بخاطر نسپرده بودم

                        اکنون در هوس پرواز بال زنان

                   شرمندگی یک داشتن را تجربه میکردم

                     نبوغ کاشتن را تجزیه و ظهور نداشتن را باور!

زندگیهای بدی می بینم

                       با تو دربارۀ آن غمگینم !!

۱۳۸۸ : مرداد : امروز بعد از ظهر ۲.۳۸ بخشی از شعر..

گرد جهان گردیده ام :

                   خوبان عالم دیده ام ...

                             لطف همه سنجیده ام  امّا

                                       تو چیز دیگری هستی !!..

سال ۱۳۸۳

دلهای خالیشان را می بینم و اصراری بر پرکردن پیاله ها نمی یابم !

با درد و شادی باید درخشید : پس تویی شادی هرروز من ..

ساعت 9.40 دقیقۀ شب جمعه

شهید وو زنده در عالم کیانند؟             که مشتاقان نشانهاشان بدانند

اگر آنها که میدانیم هستند                بگویید از صفتهاشان که رستند

بگویید از نفسهاییکه عاشق               به دنیا زد که دریابد حقایق

بگویید از شکستن چیست این نام      بگویید از گسستن چیست این کام

زافسونهای آن عالم بگویید               ز جادوهای بی آلت بگویید

مرا باید که تا آنسوی بودن                نفسهایی زدن دربی گشودن

مرا باید که تا بالا شکستن        حدیث خندۀ زیبا ببستن

به عالمهای بی علت رسیدن     به فکرتهای بی حسرت تنیدن

سال ۸۳ بخشی از شعر

  1.10 شب 7 مرداد 1388

این طلوع بی حفاظ ، قلبم را گرفته است :سراسر قلبم لبالب است :

 لبریز از دانسته های تو ، لبریز از دانسته های نور :

دانای اشتیاق و باور در میان محاق  ...!!

وقتی خورشید می گیرد ، وقتی ماه می خوابد و سیاه می شود :

 هزاران هزار نور در انگشتهایم تو جای میدهی و من سراسر نوازشم از اشتیاق تو !

 از آرزوی بیکران از رسم ناب تو ، تک تک فرزندانت را دوست میدارم در میان خاک تو ،

 خاک تو اینجا ، آنجا همه جا : هر جای دنیا که باشد خاک منست و

پنجه هایم همچون جوانه های شاداب ! فرزندانت را آبیاری خواهد کرد !

 انسان روءیاهایی دارد که به خورشید برسد :

 امّا من دیگر خورشید وو ماه نمیجویم !

من راه تو را می جویم و نام تو را گسترش خواهم داد ...

تا درازنای جهان : نه کهنگی و نه دلآزردگی ، شور وو شعف را باور خواهم ساخت 

و در تکاپوی هیچ برازندگی را جایگزین خواهم کرد مگر من ملوان شاعر تو نیستم ؟..

10 مرداد 1388شنبه  شب ساعت9.35

فریاد نزدم خشمگین ، بیراهه ها را طی نکردم :

این لمس تو بود که به من قدرت می داد :و فکر به تو در من فریاد میزد !

به دریا وو قلم گفتم  دل دلبر جدا کردم

همچون قطعات موسیقی همچون زیر ووبم احساسهای تلخ سرگرمی بسیار است تا تو را از دیوانگیهای اندوه بازدارد