پژمردن  یه شاخه گل 

                        نشانی از ..

                   غفلت ماست  : نتیجۀ خاموشیه من وو توو ..آدمکاست

بهار ۸۸

مشتی پروانه را در دستهایم باقی گذاشتی ، تو را دیدم وقتی .. گلها گلها میکاشتی ...

 پنجشنبه 16 اسفند  86 و۳.۲دقیقه

 ۸.۳۲ شب شنبه ۵اردیبهشت ماه ۱۳۸۸

واما چیزهاییست چیزهای زیادی برای گفتن یا نوشتن و اما جاذبه هایی وجود دارد بین رفتن یا نرفتن : تو رفتن را بپذیر اما فراموش نکن جاذبه ها نباید تو را از توجه به سلامتی و بازیابی درونیت بازدارند : اما فراموش نکن مردم قدرتمند قدرتشان در بهبودی شرایط زندگی خودشان و سایرین است به اهداف آنقدر فکر نکن که مانعی برای حرکتهای سالم تو باشند و به روحت بیندیش و آن را غرقه در غل وو زنجیر نامعلوم نکن ، حل مسئله ها چندان پیچیده نیست هیچگاه از کاه کوه نساز و مسئله ها را خیلی بزرگ نپندار جاذبه های روحی بزرگان را طلب کن و پس از آنکه تو را دریافتند و زندگیت تغییر یافت خدا را و مهربانیرا فراموش نکن ، مهربانان را در زیر بالهایت جای ده و بدیها را دور بریز ، چه سرکوبی بالاتر از سرکوب نفس نیکوست پس خصایل نیکویت را پرورش ده و دشمن پیشرفت خویش نباش ، همیشه بیندیش آمده ای تا گره هایی از علوم ناشناخته و سحرانگیز را دریابی و چه بسا قدرت انجام اعمال بزرگ و مناسب بیابی پس همیشه تحقیقات خوب و مفید را تمرین کن ،مهربان باقی بمان از پذیرفتن نفس مهربانی غافل نشو زیرا آنانکه بدکردارند بددهن و زشت سرشت شده اند ، مردمان چرب زبان تو را فریب ندهند فریب واقعی در بزرگنمایی روحی تو نهفته است و آنان به این شرط بسویت میآیند که تو را در چشمان خودت بزرگ و عجیب جلوه دهند ! تا بتوانند اهداف نادرست را از تو بخواهند و مسیر تو را از جهت صحیح منحرف و بازدارند ،تا بتوانند چشمان زیبایت را از تو بدزدند و به مناطق نامعلوم و خطرناک سوق دهند  چشمان مردم تنها ظاهر را می بیند پس از آزارهایشان نهراس و در غم نادانان دلتنگی نکن ، بیندیش تا گرداب تلخ حقیقت برایت تبدیل به رودخانه ای مواج از دانستنیهای بی نظیر گردد و سعی کن تا تجربه هایت تو را بی پروا و خوشحال سازد و ضربه های دریافت شده از سوی حقیقت برایت تلخ ننماید ! پس از آن بدان به بزرگی حاصل از تفکر صحیح و سالم و دیدن بدیها و ناراستیها و دروغها در اوج دانایی و تواضع رسیده ای و بدان طاقت در برابر ناملایمات آن چیزی نیست که برای هر بشری حاصل آید با شکست دادن تهاجم به سرشتی منفعل اما قوی دست خواهی یافت این سرشت همراه پیشرفت روز افزون بیشتر طالب دیدن خفت و خواری نادانان است بدین معنی که میبیند اما نمی هراسد میشنود اما نمی شکند زیرا خدایش آنچنان در قلب او و دلش جای گرفته است که او هر مهر ناروایی را بجز خالق توانا رد خواهد کرد چه رسد به بی مهری ، اما مهربانست با مهربانان و خوش خواهان نه سرکشان جانی نادان ، پس از دریافتن مهربانیست در اوج نامهربانیها که تو ساییده میشوی بیهوش میشوی و حضور خود به مفهوم واقعی را حس خواهی کرد این حضور حضور شایستگان است و این دل مرهم بایستگان ..واینها همان مفهومهای مهربانی و بخشش است که به تو هجوم آورده است و مانند آوار آنقدر فرو می ریزد تا از دلش برویی و برخیزی و تکرار شوی ...تو او را می بینی بخود میایی از دیدن اینهمه رنگ و تکرار میشود برایت جاذبه های قشنگ . زیبا میشوی کامل میشوی و آغاز میکنی دوباره زیستن نیکو را پس از ناتوانیهای پیشین...وحقیقت امروز آغاز و زاده می شود نه حقیقتی تلخ است بلکه بور شده است و گونه های جهل را نمی پذیرد ، این نگاه با جهان پیرامونش یک پیوند ناگسستنی دارد او یک جهان آگاهی شده است و ناله از جهل نیز ندارد بلکه پنداشتش ساختن دنیایی نو و زیبا برای همگان است این دنیا را با بهترین دوستانش قسمت کرده است و به زودی اتفاقات بزرگ در پیشند ..  و اما نه بزرگتر از انسانیت ، پس از یافتن این مرحله انسانیت نورانی زاده میشود و باز مینگرد بر قرون و اعصار پیشین  اتفاقی نمیماند که در نظر ش نیاید و  از آن بی آگاهی و سرسری بگذرد ، و حالاست که کشف و شهود اتفاق می افتد و تاریخ را میسازد ..او خود را کاملآ در این مرحله می شناسد و زندگی کنونیش را می پذیرد و نگاه تاریخیش به او فنون برخوردهای خاص با نکات مختلف پیرامونش را می آموزاند ،و این مرحله پس از خودسازی پیشین تکامل می یابد .چه بسا دریابد در تمام این سالها هیچ نمی دانسته و این سرشت تاریخ است و مقدمۀ  سرمایه..

      مشنو از نی ...

                               نی نوای بینواست ...

       بشنو از دل  :

                              دل سرای (حریم) کبریاست!!

       نی چو سوزد :

                              تل ّ خاکستر شود !!!

       دل چو سوزد ..

                              محفل دلبر شود!!

سال ۸۳ -۸۲

این شعره دوست کوچکتر و برادر مهربانم علیرضاست :از من خواست تا آن را ادامه دهم :

 نماز، صد دانه تسبیح

دونه به دونه : با نظم وو ترتیب

توو دستمونه : هر دونه ایه  هست

سجود وو فکری به زیره لبها

سرود ذکری  ...

و این پاسخ ذهن من و سئوالاتیست که جواب اوست :

۷ دقیقه به ۳ بعد از ظهر : ۳۱ مرداد ۱۳۸۸

سجود وو فکری به زیره لبها                  سرود ذکری  توو دل شبها 

ذکرم برای شفای بیمار                       قلبم نثار هر روح سرشار

دستام توو دست ، گهوارۀ عشق          قلبم تپید از آوارۀ عشق

روح طلایی از آن خورشید                    جسمم نثار آثار توحید

برگرد از هر فکر سیاهی                     اکنون بگو از زیبای راهی

در معبد عشق ،عشق کهنسال           یک روح دیدم ، سرشاره سرشار

میگشت اکنون در گرد معبد                 میرفت او شاد در صحن مرقد

پیری رسید وو دستش کشید وو          پایش برید از هر فکر بی قد

قدی کشید وو از غم برید وو                دستش کشید وو پرسید از سد

پیر کهنسال : از عشق کم سال         پرسید جانم جانان معبد

غربت نگیر از افعال واهی                  آنرا پذیر وو قلبت بگیر وو برخیز.. شاهی

افعال مردم ،( اذکار) هرکار کژدم         راهیست ..طی کن در پای مرقد

معید که دیدی : رمزش شنیدی          گم کن غمت را در جای (جان)معبد

روحیست آنجا : زیبا نشسته             دستت گرفته پایت نشسته

میرقصد از عشق                             میکوبد از عشق همتای معبد 

میرقصد از عشق                             میکوبد از عشق همتای معبد  ..